Voor de landing op het enigszins illegale eiland Cuba was ik vrij optimistisch. Heck, wat is er zo mis met de bestemming die beweert te zijn de geboorteplaats van mojito's? Ik was zeker dat het drama over de Cubacrisis en zijn communistische propaganda waren gewoon meer Amerikaanse media hyperbool. Als een wereldreiziger ervaren ik vele U.S.-media-gegaan-super-gek momenten. Zaak in punt: Mexico ’ s varkensgriep, na 9-11 reizen angsten, en de dood van Michael Jackson. Maar ik regressie.

Nou, vlogen we in Havana op een sissende en onaangenaam vochtige middag. Het plan moest besteden een volledige dag in Cuba schieten beelden van de lokale bevolking en het vastleggen van hoe het leven is echt zoals in deze mysterieuze, verboden plaats. Ik ben een journalist en mijn man een fotograaf. Het doel was niet te krijgen ondervraagd over ons bezoek door de Cubaanse regering en verlaten met enkele vertellen beelden van moderne Cuba. Dus, voordat we vertrokken, we hadden om recht te krijgen onze verhalen, enkel desgevallend Cubaanse ambtenaren ondervraagd ons afzonderlijk. “ Wij zijn studenten op een Spaanse school in Mexico en we zijn hier 's nachts om andere studenten te ontmoeten. We vliegen uit morgen nacht. ” wat van dat waar was. We waren studenten op een Spaanse school en we hebben plannen om te worden in Cuba voor slechts één volledige dag. Het was niet genoeg tijd om te verkennen de bucolische platteland of salsa dansen met de lokale bevolking zwoele avonden doorbrengen. Immers, is dat wat ik verwacht.

Maar wat ik tegenkwam was de volledige antithese van mijn verwachtingen. Ik was getuige van een droevige, bouwvallige Cuba dat Fidel en zijn trawanten don ’ t wil me, de journalist U.S., op de hoogte. Ik was geschokt.

Cuba uiteenvalt, letterlijk.

Een van de studenten pakte ons in een overblijfsel van een auto die gekarnd uit zwarte rook en heftig jankte met elke beurt die we gemaakt. “ Mijn goedheid, ” fluisterde ik, “ ze echt nog steeds rijden deze yank tanks! ” op onze weg naar Havana (in een auto die werd gebouwd vóór de uitvinding van het air conditioning), passeerden we billboards vloeken van de VS en vervolgens meer billboards die Che geprezen en gevierd van de revolutie.

Hoewel Cuba is een glorieuze eiland drijvend in de zachte aqua-blauwe Caribische zee, en een slechts 90 km van Florida is, het niet verandert het feit dat het ’ s een totalitaire communistische staat. En, in tegenstelling tot de kokende groeten die u krijgen bij aankomst op andere Caribische bestemmingen, Cuba lijkt dood. Ik vond dat heel verrassend omdat het was de Cubanen die uitgevonden salsamuziek en gemasterd de sigaar. Oh ja, deze prestaties vóór de revolutie waren.

De Cubanen die ik heb ontmoet zijn prachtige mensen, maar achter hun grote, donkere ogen kon ik zien wanhopige verdriet. Toen we met een groep jonge lokale bevolking ontmoette, probeerde ik om vragen te stellen over het leven in een Cuba en hun hoop voor de toekomst. Ik didn ’ t krijgen geen inzichtelijke antwoorden. Ze sprak van familie en speciale momenten zoals bruiloften en geboorten. Maar niet eens was Fidel en de beperkingen op hun leven ooit genoemd. Ze don ’ t praten over het en ze kan ’ t reizen. Ze don ’ t weet niets over de nieuwste iPhone apps (mobiele telefoons waren gewoon gelegaliseerd in 2008), Personal computers zijn zeldzaam (Vergeet het Internet), en als voor de televisie programmering, geen dansen met de sterren, Oprah, of Desperate Housewives (misschien dat ’ s een goede zaak?) De Cubaanse communistische regering beheert alle media en televisieprogramma's.

Onder het puin van jarenlange verwaarlozing, kunt u vangen een glimp van Cuba ’ s vroegere glorie. Wandelen in de buurt van de strand, kon ik alleen maar voorstellen hoe het was in de jaren vijftig. Havana moet zijn ingevuld met fabelachtige beach homes, zwembad partijen, en rijkdom gevierd. Maar nu, elk van deze keer-glorieuze Villa's zijn bezet door twee tot vijf gezinnen. En de bouwwerken zijn afbrokkelende, waardoor de gezinnen binnen de rottende muren wanhopig. Oh, maar ik vergat de vermelding, huisvesting is gratis in Cuba. Bedankt Fidel.

Het gemiddelde loon in Cuba is onder de $20 per maand. Op een cynische, kapitalistische nota, ja, krijgen Cubanen gratis huisvesting, gezondheidszorg, voedselrantsoenen, en onderwijs. Maar wat over hun waardigheid, passie en drive om te maken wijzigen? U kunt ’ t een prijs zetten op vrijheid, en als je zou kunnen, zou het meer waard dat $20 per maand.

Op deze reis, realiseerde ik me dat ik nam mijn vrijheid voor verleend. Als Amerikanen, we kunnen protesteren, kunnen we wat we willen boeken lezen, en we kunnen zelfs de inhoudsloze televisie kijken zonder de morele politie opdagen. En ja, we kunnen reizen. Nou, we kunnen reizen, zolang de ONS beschikt niet over een handelsembargo op dat land.

Wat brengt me bij mijn volgende punt. De Cubanen onze toerisme steun kon gebruiken, en het zou een geweldig idee om de Amerikanen laten zien wat het zou zijn om te leven en een communistisch land. Amerikanen reizen naar Cuba misschien waarde hechten aan hun vrijheid net een beetje meer. En dit land zou kunnen gebruiken een beetje meer dankbaarheid en waardering. “ u denkt u don ’ t hebben alle mogelijkheden in de VS? Neem een reis naar Cuba! ”

Veel zoals die archaïsche auto's spuwen uit zwarte guck in de sombere Cubaanse lucht, is het handelsembargo die de VS tegen Cuba heeft verouderd. Het ’ s tijd voor een verandering. Wat is fascinerend is dat wij (Amerikaanse burgers) naar Rusland reizen kunt. Maar Rusland blijft onderdrukken van de politieke vrijheden in de pers, en zij zijn degenen die in de eerste plaats de Cuban Missile Crisis begon. Als een reis schrijver, ik vind het dom, als een mondiale burger ik denk dat het ’ s oneerlijke.

Wij zijn een vergevingsgezind land. Recht? Er is geen reden voor de VS te houden deze muur van intimidatie en angst met opzichten naar Cuba.

Dus, de heer Obama, scheuren onderaan deze muur.

Photo credit: Tim Williamson
Voor meer foto's van Cuba, bezoek TDWMedia.com